Historyczny dworzec zrównany z ziemią w ciszy

Bez konferencji, bez ostrzeżeń, bez społecznej debaty. Dziś rozpoczęła się rozbiórka ponad stuletniego dworca kolejowego w Zwierzyńcu — budynku, który był świadkiem historii regionu i życia kilku pokoleń mieszkańców. Mimo alarmów i interwencji, zabytek znika na naszych oczach.

Zniknął symbol miasta

Dworzec kolejowy w Zwierzyńcu przez dekady pełnił funkcję nie tylko komunikacyjną. Był pierwszym widokiem dla przyjezdnych, ostatnim dla wyjeżdżających — miejscem pożegnań, powrotów i codziennych spotkań. Dziś pozostały po nim gruzy i pytania, na które nikt nie udzielił jasnej odpowiedzi.

Były ostrzeżenia. Były działania

Jak informuje Stowarzyszenie im. Aleksandry Wachniewskiej, organizacja od miesięcy podejmowała starania o zabezpieczenie obiektu. W działania zaangażowana była także delegatura Lubelskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Zamościu. Mimo to decyzja o rozbiórce zapadła, a prace ruszyły.

Cisza zamiast debaty

Brak otwartej informacji i konsultacji społecznych budzi sprzeciw lokalnych społeczników i mieszkańców. — Tak właśnie ginie dziedzictwo: po cichu, bez sprzeciwu, bez czasu na reakcję — komentują obrońcy zabytków.

Niepokojący precedens

Eksperci alarmują, że to kolejny przykład, jak łatwo w Polsce można utracić materialne ślady historii. Gdy znika jeden obiekt, kolejne stają się zagrożone. Bez realnej ochrony i społecznej presji nawet wpis do rejestru może okazać się niewystarczający.

Czy to już norma?

Ile jeszcze takich miejsc odejdzie w niepamięć? Rozbiórka dworca w Zwierzyńcu stawia pytanie o przyszłość dziedzictwa kulturowego w mniejszych miejscowościach — i o to, czy naprawdę jesteśmy gotowi je chronić.

Każde udostępnienie, każda reakcja i każda rozmowa ma znaczenie. Bo jutro może być za późno.