Jak poinformował w czwartek rzecznik prasowy Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krośnie Edward Marszałek, najnowszy spis, przeprowadzony w połowie marca, wykazał obecność 880 żubrów po polskiej stronie gór oraz dodatkowych 60 osobników bytujących tuż za granicą, na Słowacji.

Dokładność spisu wynika z faktu, że prowadzony jest on w jednym wybranym dniu, początkiem marca, we wszystkich jednostkach, łącznie z gruntami prywatnymi i jest poprzedzony wielodniową obserwacją stad. Zatem nie zachodzi obawa podwójnego odnotowania tych samych osobników. Największą ostoją gatunku okazało się Nadleśnictwo Baligród, gdzie w 14 stadach naliczono blisko 400 zwierząt. Jak podał Marszałek, rekordowe stado, liczące aż 99 osobników, zaobserwowano pod Otrytem w Nadleśnictwie Lutowiska. Pojedyncze osobniki, głównie stare samce, bywają widywane nawet w okolicach Dukli czy Rymanowa.

::photoreport{"type":"see-button","item":"6345"}

Z obserwacji leśników wynika, że żubry zimują w dużych grupach rodzinnych. Wiosną zwierzęta te zaczną się rozpraszać, migrując w wyższe partie gór, gdzie samice będą wychowywać młode. Mimo sukcesu populacyjnego, eksperci wskazują na drugą stronę medalu. Zbyt duża liczba żubrów na ograniczonym obszarze generuje problemy.

– Od ponad 10 lat naukowcy zajmujący się tym gatunkiem wyrażają zaniepokojenie przegęszczeniem populacji, skutkującym m.in. zwiększeniem szkód w uprawach rolnych i leśnych, ale przede wszystkim powodującym wzrost zagrożenia epidemiologicznego związanego z gruźlicą czy telazjozą – zaznaczył Marszałek.

Pierwsze żubry trafiły w Bieszczady w październiku 1963 roku do zagrody aklimatyzacyjnej w Nadleśnictwie Stuposiany. Wiosną 1964 roku zostały wypuszczone na wolność. Pierwotnie dzikie stado liczyło 17 osobników. Od 2009 roku, na mocy decyzji Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, bieszczadzkie nadleśnictwa prowadzą systemowy monitoring i całoroczną kontrolę zdrowotną stad. (PAP)

huk/ drag/